Kambanat E Se Dieles

“Në ekranin e telefonit u shfaq emri i tij, por unë nuk iu përgjigja dot menjëherë. Pata
frikë. As nuk di ta shpjegoj ç’lloj frike ishte. Pastaj guxova. Zëri i tij më kumboi në
veshë, tek më thirri fort emrin. U drithërova. Mbeta si e gozhduar nën pushtetin e një
emri trigermësh. Heshta. Ai e përsëdyti: germa e parë… zanore e plotë e zbardhur
kumbuese, germa e dytë, bashkëtingëllore llastuese me gjuhën që ngulej e mishtë
mes qiellzës së tij të lëngët, dhe germa e tretë sërish e njëjta zanore, më e plotë e
bubulluese dhe më e zgjatur se simotra e saj e parë.
– Sa do të doja të të kisha pranë vetes tani, këtu ku jam, – më tha. – Jam në varreza!
“O Zot, më ndihmo!” – thashë me vete në të qindtat e sekondës. A mund të bërtasë
ashtu një i vdekur nga varret? Pastaj u kthjellova. Përderisa po më flet me zërin e tij,
ky nuk është zë prej të vdekuri. Zëri i tij nuk i ngjante haresë në zërin e një burri, që
dhembshurisht i thotë emrin të dashurës në telefon, por ishte përgjërim e lutje,
përzier më një lloj padurimi, për ta thirrur e për ta shkulur njëherësh atë emër nga
vetja. Padurim për të më shkulur mua nga vetja, dhe njëkohësisht për të më pasur
pranë. E, ku? Aty në varre.”